Vetëm 28 vjeç dhe me një të ardhme të madhe përpara, historia e korçarit Emil Bibolli

Sot, kur do të festonte 60-vjetorin e lindjes, kujtojmë një nga figurat më premtuese të artit shqiptar, Emil Bibollin, një artist që u nda nga jeta shumë herët, duke lënë pas një dhimbje të madhe dhe një boshllëk të vështirë për t’u mbushur.

Emili u shua vetëm 28 vjeç, në vitin 1993, në një kohë kur karriera e tij artistike sapo kishte nisur të merrte formë dhe kur shumëkush e shihte si një nga emrat që do të sillte një kapitull të ri në teatrin dhe regjisurën shqiptare.

I diplomuar në Institutin e Lartë të Arteve, Emil Bibolli u dallua që në vitet e studimit për talentin dhe përkushtimin e tij të veçantë. Ai nuk ishte vetëm një regjisor i ri me ide të guximshme, por edhe një artist me një ndjeshmëri të rrallë skenike. Shumë shpejt u konsiderua si një nga talentet më premtuese të brezit të tij.

Në fillim të rrugëtimit profesional, emri i tij ishte i kërkuar edhe në institucionet më të rëndësishme artistike në Tiranë. Megjithatë, pas këmbënguljes së drejtuesve korçarë të kohës, ai u vendos në Teatrin e Korçës, me shpresën se do të sillte një frymë të re në një skenë me një histori të madhe, por që kishte kaluar një periudhë të vështirë.

Në atë kohë, Teatri i Korçës kishte humbur disa prej figurave më të rëndësishme të tij. Largimi i artistëve të mëdhenj dhe angazhimi i disa të tjerëve kryesisht në kinematografi kishin ndikuar në dobësimin e trupës. Pikërisht në këtë realitet mbërriti një regjisor i ri, me shumë ëndrra dhe ambicie për të ndryshuar diçka.

Emil Bibolli solli energjinë dhe idetë e një brezi të ri. Ai u përpoq të vendoste një tjetër standard në skenë, por rruga nuk ishte e lehtë. Përballë tij kishte jo vetëm sfidat artistike, por edhe një atmosferë jo gjithmonë të favorshme për një krijues të ri që kërkonte të sillte ndryshim.

Krahas regjisurës, Emil kishte spikatur edhe si aktor. Ai interpretoi rolin e Ardianit, djalit të vogël të Baki Branicës, në filmin “Dhe vjen një ditë” (1986), duke treguar se talenti i tij nuk kufizohej vetëm në një fushë të artit.

Pas ndryshimeve të mëdha që solli rënia e sistemit dhe hapja e kufijve, Emili u largua drejt Selanikut, duke kërkuar një mundësi të re për të vazhduar rrugëtimin e tij artistik dhe jetën personale. Ishte një periudhë ndryshimesh të mëdha, ku shumë artistë kërkonin hapësira të reja për të realizuar ëndrrat e tyre.

Por fati i tij do të merrte një kthesë tragjike. Ai u kthye në Korçë në një moment të dhimbshëm dhe jeta e tij u ndërpre në rrethana që mbetën të trishta dhe të diskutueshme për shumëkënd.

Sot, pas më shumë se tri dekadash, emri i Emil Bibollit vazhdon të përmendet me respekt nga ata që e njohën dhe nga komuniteti artistik. Ai mbetet një simbol i një talenti të madh të ndërprerë shumë herët, i një artisti që premtoi shumë dhe që la pas një kujtim të fortë në historinë e artit korçar.

Korça e kujton ende Emil Bibollin, djalin e saj artist, i cili edhe pse pati një jetë të shkurtër, la një gjurmë të paharruar.

Ai prehet sot në varrezat e qytetit të Korçës.

I paharruar qoftë Emil Bibolli (1965–1993).

“KORÇA BOOM”