Rastësi apo një moment i rrallë krenarie? Një kafe, tre legjenda dhe një histori që nuk shuhet kurrë…

Ishte një ditë si gjithë të tjerat në Korçë. Një kafe e zakonshme, një ndalesë e shkurtër… por ajo që tërhiqte vëmendjen nuk ishte thjesht ambienti apo zhurma e lehtë e qytetit. Ishte një tavolinë. Një tavolinë ku koha dukej sikur ishte ndalur.

Aty, të ulur pranë njëri-tjetrit, ishin tre emra që nuk janë thjesht njerëz, por histori më vete për sportin shqiptar: Petrika Konomi, Valter Meta dhe Anesti Skllavi.

Tre ikona të gjimnastikës, tre figura që kanë lënë gjurmë të pashlyeshme, jo vetëm në Korçë, por në të gjithë Shqipërinë. Ishin aty, të thjeshtë, si çdo qytetar tjetër… por në të vërtetë, prania e tyre mbante peshën e një epoke të artë.

Bisedonin. Qeshnin. Kujtonin. Dhe ajo që ndjeje menjëherë ishte një energji e veçantë – një zjarr i brendshëm që nuk shuhet me kalimin e viteve. Ishin kujtimet e një kohe kur gjimnastika shqiptare jetonte ditët e saj më të lavdishme, kur përkushtimi, disiplina dhe pasioni ndërtonin kampionë dhe frymëzonin breza të tërë.

Të tre kanë qenë gjimnastë të një niveli mjeshtëror. Të tre kanë mbajtur mbi supe peshën e garës dhe krenarinë e përfaqësimit. Dhe më pas, të tre kanë vazhduar të japin si trajnerë, si mësues, si udhërrëfyes për të rinjtë. Sepse njerëz të tillë nuk ndalen kurrë së dhëni.

Ajo tavolinë nuk ishte thjesht një vend ku pihej kafe. Ishte një copë historie. Një kujtesë e gjallë e sakrificave, e djersës, e fitoreve dhe e dinjitetit sportiv.

Sot, ndoshta medaljet janë vendosur në rafte dhe vitet kanë kaluar, por madhështia e tyre nuk zbehet. Respekti për ta mbetet i palëkundur. Sepse ata nuk janë thjesht emra të së shkuarës janë themel mbi të cilin qëndron krenaria e sportit tonë.

Dhe në fund, të mbetet vetëm një ndjenjë: krenari. Krenari që në një qytet si Korça, në një tavolinë të thjeshtë kafeje, mund të ulen bashkë tre legjenda… dhe historia të vazhdojë të jetojë përmes tyre.

“KORÇA BOOM”